Transcriptie:
Je staat nu voor een hele bijzondere weefmachine. Hij is niet alleen heel breed, maar ook technisch is de machine echt state of the art - het beste en nieuwste wat er op dit moment op de markt is. Wat dacht Otobong Nkanga eigenlijk toen zij de machine voor het eerst zag?
"Toen ik de machine zag, was ik overdonderd. Ik bleef gewoon staan. Hij zag er enorm uit. Ik dacht: mijn god, hoe ga ik hiermee werken?"
Aan deze machine werkte ze intensief samen met specialist Stef Miero. Stef is meesterwever bij het TextielLab. En voor Otobong is hij onlosmakelijk verbonden met haar creatieve proces.
"Als hij me ziet, weet hij het meteen: hij is dan zo van oh nee. Dat is het eerste wat hij zegt. “Hé, Otobong, oh nee!” Dus wanneer we aan een project beginnen, weet hij het al… Hij weet dat ik hem buiten zijn comfortzone ga duwen."
Heel soms kom je als kunstenaar iemand tegen die je visie begrijpt en deze tot leven kan brengen met zowel technische kennis als een grote bereidheid om alle grenzen op te rekken.
De kracht van Otobong is eigenlijk dat ze dingen ook loslaat en ook dat ze durft te doen en daarmee bedoel ik eigenlijk dat ze vaak een ontwerp geeft wat nog niet helemaal klaar is, wat nog niet helemaal af is, Maar dan vertelt ze me het verhaal, hoe zij bepaalde dingen ziet, waar het over gaat en dan probeer ik dat ook in te vullen. Maar dan vul ik het in door middel van textiel. Welke garens, welke bindingen daarbij passen.
Otobong kiest nooit voor de makkelijke weg. Voor het werk van het MoMA in New York wilde ze wel vier lagen weven. En dat was spannend. Ook voor een ervaren meesterwever als Stef. Maar samen komen ze er altijd uit.
"We dagen elkaar echt uit. Hij kan dan tegen me zeggen: waarom probeer je dit niet? En wanneer we vastlopen en niet meer weten waarheen, doen we een stap terug, gaan we zitten en denken erover na. Dan kijken we samen naar verschillende mogelijkheden, zo van: oh, misschien probeer ik dit. En ik reageer dan: ja, maar… Zo ontstaat er een gesprek dat heel helder is. Dat hebben we door de jaren heen opgebouwd."
Als je haar een uitdaging geeft, stap ze niet terug, maar stapt ze vooruit. En dat is denk ik wat mij ook de kracht geeft van, oké, dat ga ik uitproberen. Dat heb ik nog niet gedaan. En ik weet dat zij naar voren gaat, dus ik moet mee.
"Sinds 2010 tot nu toe heeft Stef nooit, maar dan ook nooit, ergens over geklaagd. Niets, hoe moeilijk het ook was. En soms zijn er momenten waarop ik zeg: het spijt me, ik moet even pauze nemen, ik moet nadenken. Dit is een beetje… nee, heel veel. Dan geeft hij me die ruimte, en daarna komt hij terug en zegt: oké, laten we gaan. Dat enthousiasme, die frisheid elke keer weer—voor mij is dat ongelooflijk."
Hoe deze samenwerking uiteindelijk leidde tot een eindproduct? Dat hoor je in de volgende aflevering. Deze kun je luisteren bij de Project Space achter in het Lab.
Tot dan!
English transcription:
You’re now standing in front of a very special loom. It’s one of the widest and most advanced looms in the lab – and on the market.
What did Otobong Nkanga think when she first saw it?
“When I saw the machine, I was overwhelmed. I just stood there. It looked huge. I was like, God, how am I going to work with this?”
She worked closely with master weaver Stef Miero. Their collaboration is central to her creative process.
“He knows when he sees me, he's like, oh no. That's the first thing he says. Hey, Otobong, oh no! So, when we start working on a project, he's already... He knows that I'm going to push him beyond his comfort zone.”
Every now and then, an artist meets someone who understands their vision and can bring it to life, both with technical expertise and a willingness to push boundaries.
“Otobong's strength is her ability to let things go and her courage to try things. By that, I mean she often brings a design that isn't quite finished. She then explains the story to me, how she sees certain things. I then try to translate that into textiles using the most suitable yarns and weaves.”
Otobong never takes the easy way. For a work for MoMA in New York, she wanted to weave four layers. Even for an experienced weaver, that was a challenge. But together, they always figure it out.
“We really push each other. So, he might say to me, why not try this? And when we're stuck and don't know anymore where to go, then we step back and then we sit down, and then we think about it. And it's like, we're looking at different options. Like, oh, maybe I'll try this. And I'm like, yes, but... So, we have this conversation going on that's very clear. We've built that up over the years.”
“If you give her a challenge, she doesn't back away from it, she steps toward it. I think that's also what gives me the strength to say, okay, I'll try that. I haven't done that before. I know she's going to move forward, and I have to move forward with her.”
“Since 2010 till now, Stef has never, ever complained about anything. Nothing, no matter how hard it is. And there are some moments it's like, ‘I'm sorry, I need to take a break, I need to think. This is a bit, no, a lot.’ He would, you know, take that space and then he'll come back and say, okay, let's go. The enthusiasm, the freshness each time, for me, it's amazing.”
How did this collaboration lead to a finished work?
You’ll hear that next. Head to the Project Space at the back of the lab.
See you there!
