.jpg)
Transcriptie:
Om te begrijpen wat het TextielLab is en doet, moeten we even terug in de tijd. Naar Tilburg, begin twintigste eeuw. Een bruisende textielstad, vol fabrieken en werkplaatsen. Hier draaide alles om textiel: weven, spinnen, verven. Dat ambacht zat diep geworteld in de stad. En die geschiedenis voel en zie je nog steeds op deze plek. Kijk maar eens omhoog...zie je dat sheddak? Precies zoals nu, viel hier decennialang het zonlicht naar binnen... en verlichte het de handen van duizenden textielarbeiders.
“Het Textielmuseum en TextielLab bevinden zich eigenlijk in een oude fabriek. En altijd als ik hier het terrein op kom lopen, dan denk ik aan de wevers die hier honderd jaar geleden ook het terrein op kwamen lopen. En die dus ook over die kinderkopjes naar die machines liepen. En dan realiseer ik me, en ik denk dat iedereen zich dat hier realiseert, dat we op de schouders staan van al die wevers die hier, nou ja, de grond hebben gelegd, de basis hebben gelegd voor wie we nu zijn.”
Je hoorde Hebe Verstappen, hoofd van het Textiellab. Ze vertelde al dat dit ooit een oude fabriek was. Maar toen het Textielmuseum werd opgericht, stond het nog niet op deze plek. Daarvoor moest eerst een strijd geleverd worden. Wethouder Miet van Puijenbroek – zelf ooit textielarbeider – begreep wat deze plek betekende. Je bent haar standbeeld net al even voorbij gelopen op het plein. Zij maakte zich er sterk voor dat het museum zich hier in 1984 kon vestigen. Omdat ze zag wat deze plek kon zijn: een eerbetoon aan de hardwerkende Tilburger én een plek waar zowel de geschiedenis als het vakmanschap kan voortleven. En dat is gelukt! Kijk maar eens om je heen. Naar al die prachtige machines waarop kunstenaars van over de hele wereld met behulp van specialisten uit het TextielLab vandaag de dag hun werken komen maken.
Twee van die kunstenaars gaan we in deze audiotour volgen: visueel kunstenaar en performer Otobong Nkanga en digitaal ontwerper Elmo Mistiaen. Hoe zij bij het Textiellab terechtkwamen en wat ze hier maakten? Dat hoor je in de volgende aflevering. Loop hiervoor - met de garenkasten aan je linkerhand - door naar de Spoelmachine.
English transcription:
To understand what the TextielLab is today, we need to go back in time. To Tilburg, in the early 20th century. This was a city built on textiles. Factories and workshops filled the streets. Weaving, spinning and dyeing shaped daily life. You can still feel and see that history here. Look up. See the shed roof? Sunlight has streamed through those windows for decades, lighting the hands of thousands of textile workers.
“The TextielMuseum and TextielLab are housed in an old factory. Every time I walk on to this site, I think of the weavers who walked these same cobblestones a hundred years ago. I think everyone here realises that we stand on the shoulders of all those people who laid the foundation for what we are today.”
That was Hebe Verstappen, head of the TextielLab, talking about the building’s history.
But the museum wasn’t always located here. That took a fight. Alderwoman Miet van Puijenbroek – herself a former textile worker – understood the importance of this site. You passed her statue on the square outside.
Thanks in part to her support, the museum opened here in 1984.
She envisioned a place that honoured Tilburg’s textile workers while keeping craftsmanship and history alive. And she succeeded.
Look around you. Artists from all over the world now create work on these wonderful machines, supported by the specialists in the TextielLab.
In this tour, we’ll follow two of those artists: visual artist and performer Otobong Nkanga, and digital designer Elmo Mistiaen.
How did they end up here, and what did they make? You’ll hear that in the next episode.
Walk on, with the yarn cabinets on your left, toward the bobbin machine
