Heb je de tentoonstelling Rode draden bezocht of ben je van plan de tentoonstelling te bezoeken? Hier luister en lees je (alvast) alle audiofragmenten die in de tentoonstelling aan bod komen.
Stef Miero
Collega, Productontwikkelaar
Werk: 03967 doek, Batik 1800-1899, kunstenaar onbekend
‘Dit doek laat zien hoe spanning en zachtheid samenkomen: twee figuren op de grens van goed en kwaad, met ruimte voor je eigen verhaal en een echo van mijn Indonesische roots.’
transcript onder afbeelding
Mijn naam is Stef Miero. Ik ben productontwikkelaar hier in het TextielLab.
Je ziet Wajangpoppen tegenover elkaar staan. Je voelt de spanning in het doek. Ze kijken elkaar aan, alsof dat het op ieder moment kan gebeuren. Zo ervaar ik het in ieder geval. Dat is wel leuk want Wajang is eigenlijk een poppenspel, een schimmenspel, daar vertel je een verhaal mee. Wat ik zo mooi vond van dit is, kijk je ziet het goede en het slechte. Tenminste, daar lijkt het op. Er zit een bepaalde spanning in. Dat er een grens is die ze niet mogen overschrijden. Aan de linker kant van het doek, het is maar heel klein doek, zie je eigenlijk de mensen vrij boos kijken. Kwaad. Je ziet die tanden tevoorschijn komen, je ziet mensen met grote neuzen en een dreigende blik naar de andere kant toe, naar de rechterkant toe. Je moet het zelf bedenken. Dat vind ik het mooie van kunst, je en gaat zelf je verhaal maken. Wie weet, diegene die dit gemaakt heeft, heeft het misschien niet zo bedoeld, maar als ik het zie wekt het wel iets bij me op. En dan begint ook het verleden van mij een rol te spelen. Ik ben vorig jaar voor de eerste keer in mijn leven in Indonesië geweest. Ondanks dat mijn ouders daar vandaan komen. Mijn ouders spraken ook heel weinig over Indonesië, maar je zag wel bepaalde gebruiken die bij je vrienden niet zag; het eten, de zachtheid eigenlijk… Ja zachtheid in de zin van ‘Heb je iets nodig? Moet je niets hebben? Moet je niet eten? Moet je dit niet? Moet je dat?’. Weet je wel. En dat is misschien wat ik hier ook in zag. Hier zit een bepaalde rust in. Ondanks dat er een spanning in zit, zit er toch…het is niet ‘in your face’. Het is wat rustig, ja.
English
‘This painting shows how unrest and gentleness collide. Two figures on the border between good and evil, with room for one’s own story and an echo of my Indonesian roots.’
My name is Stef Miero, I am a product developer here at the TextielLab. Here you see Wajang dolls standing opposite each other. You can feel the tension in the canvas. They look at each other like something can happen at any time. At least, that is how I experience it. That is nice because Wajang is actually a puppet show, a shadow play, you tell a story with that. What I liked so much about this is, you see the good and the bad. At least, it seems that way. There is a certain tension. There seems to be a boundary that they should not cross. On the left side of the canvas, it is only a very small canvas, you actually see people looking rather angry. Pissed off. You see their teeth appear, you see people with big noses and a threatening look on the other side. You have to figure it out yourself. That’s the beauty of art I thin: you can make your own story. Who knows, whoever made this work might not have intended it that way, but when I see it, it does stir something inside of me. And my past also starts to play a role. I was in Indonesia for the first time in my life last year, although my parents are Indonesian. My parents spoke very little about Indonesia, but you did see certain customs that your friends did not practice at home; the food, the softness in a way... Yes softness in the sense of "Do you need anything? Don't you want anything? Don't you have to eat? Don't you need this? Do you have that? " You know. And that is perhaps what I also saw in this work. There is a certain peace here. Although there is a tension in it, there is ... it is not "in your face". It is a bit quiet.
