.jpg)
Maud van Dooren
Collega, Manager Publiekszaken
Werk: BK1566 'Two Women and the reminiscence of Earth, Steel and Fire / 2017/2019'
Kunstenaar: Eylem Aladogan
'Dit werk raakt iets in mij dat ik niet kan verklaren - een diepe, bijna pijnlijke verbondenheid met Armenië. Een plek diedichtbij voelt maar waar ik nooit thuis zal zijn.'
Transcriptie onder afbeelding
Ik ben Maud en ik ben de coördinator van de horeca in het museum en alles wat met hospitality te maken heeft. Je ziet een oude foto, twee strijders, een andere tijd, een zwart-wit foto. Sepia is het meer. En daar overheen zijn draden geborduurd. Het zijn Armeense strijders, begin vorige eeuw. Ja, dat is echt een vreselijke periode geweest, een heel ontkende periode en daarom vind ik het ook heel ontroerend. Ik heb van kinds af aan, als ik een foto zie van een landschap of van mensen, of muziek hoor, dan raakt me dat op een hele rare manier die ik niet herken. En het blijkt dan altijd Armenië te zijn. Op den duur ging het opvallen en dacht ik Armenië, Armenië? Ik moest het opzoeken zelfs. En toen dacht ik ‘waarom pakt dit’? Ik weet het niet. Ja ik ga daar…daar krijg ik pijn van in mijn buik. En dat is met foto's ook van mensen, of van kostuums. Heel bizar vind ik het. Dus ja, ik kan het niet duiden.
En ik ben ook een zanger, behalve dat ik hier werk, en ik heb ook veel Armeense muziek gezongen, ook over dit thema. Deze oorlog. En ja, daarom raakt het me ook. En die blik van de vrouwen die bij mij naar binnen kijken, dat is het eigenlijk. Ik wil er heel graag naar toe en aan de andere kant ben er nog niet geweest, omdat ik bang ben dat het ook maar een toevalligheid is. En dat het niet is dat Armenië echt helemaal mijn plek is, dat ik daar nou een speciale band mee heb. Als ik het ga onderzoeken, wat ga ik daar dan zoeken? Stap ik uit het vliegtuig en denk ik ‘oh ja, nu ben ik thuis’? Tja ik kan het niet, ik weet niet of ik het echt wil…
English
'For me, the work feels like the moment between freedom and finding direction - a girl still floating in her youth. The question arises of when you actually become an adult.'
I'm Maud and I'm the coordinator of the TextielCafé and everything else that involves hospitality. Here you see an old black and white photo, two fighters, in another time. It’s in sepia actually. The photo is covered with embroidery stitches. They are Armenian fighters from the early 20th century. Yes, that really was a terrible period, a very repressed period and that’s why I find it very moving. Ever since my childhood, whenever I see a picture of a landscape or people, or hear music, and it affects me in a very strange way that I don't recognize, it always turns out to be Armenian. And I’d think: ‘Armenia, Armenia?’ I even had to look it up. Then I thought ‘Why does this affect me?" I don’t know. It’s just something that gives me a knot in my stomach. It happens with everything; with photos of people, or costumes. It’s bizarre. I can't explain it. Besides my work in the museum, I’m also a singer and have sung a lot of Armenian music, also on this theme. This war. And i think that's why it affects me too. That look the women has, she’s looking me straight in the eyes, that's actually it. I really want to go there but on the other hand I haven't been there yet because I'm afraid it's just a coincidence. It might be that Armenia is not really my place but what keeps me attached to it is a special bond. If I'm going to investigate it, what am I going to look for? Do I get off the plane and think "oh yes, now I’m home"? Well I can't do it, I don’t really know if i want to ...
