Luister naar het verhaal van Astrid Ercecia, voormalig medewerker confectie

Ik heet Astrid Ercecia en ik doe confectie. Confectie betekent dat bijna alles wat geweven wordt bij ons, van vingerdoekjes tot wandkleden, tot zoals je kunt zien dit masker, bij ons boven wordt afgewerkt. Ik zie een vrolijk masker, want het lijkt net op een masker dat je kunt gebruiken als je naar een feest gaat ofzo. Maar soms zie je van die maskers die worstelaars gebruiken, die zien er echt eng uit hè? Maar hier is niets engs aan.   

De kunstenaar kwam binnen met een tekening, gewoon een tekening van hoe hij het wilde. Dus ik moest een patroon gaan maken. En dit masker, je ziet het aan de ogen, is ook bij ons geborduurd. En hij zei ‘ja, ik wil zo’n masker hebben van een vrouw en een man met aan de achterkant veters’. En toen ben ik het gaan uitzoeken. Ik heb het patroon getekend, dat op een gewone stof gemaakt, en dan passen of het goed past. Het past perfect.   

Het is bijna overal met de hand afgewerkt. Ik denk dat het maken van dit masker drie weken heeft geduurd. Ik ben er wel trots op. Maar voor mij is eigenlijk niets moeilijk om te maken. Dit is gewoon een uitdaging, want het is mijn werk hè. Van kleins af aan zit ik achter de naaimachine. Zoals ik me herinner vanaf mijn achtste maak ik kleding voor poppen, maak ik kleding voor buurmeisjes voor de poppen en communiejurkjes. En mijn vader zei ‘nou, ga eens wat anders leren!’. Maar het zit gewoon in mij.   

English

'For me, this mask is not a mystery but a challenge. It is something made by hand, reminding me of craftsmanship of which I am still proud of that had been within me since my childhood'

My name is Astrid Ercecia and I work in the confection department of the museum. Confection means that almost everything that is woven in the Lab, from finger cloths to tapestries, to these masks that you see here, are finished by us upstairs. Here I see a happy mask, because it looks like one that you might wear at a party. Sometimes you see those masks that wrestlers wear, they look really scary don't they? But there’s nothing scary about these. The artist came in with a drawing, just a drawing of how he wanted it. So I had to make a pattern for it. And this mask, you can see it in the eyes, is also embroidered by us. The artist said, "I want to have a mask made of a woman and a man with laces on the back." And then I had to figure it out. I drew the pattern, which I made on regular fabric, and then checked to see if it fit well. It fit perfectly. It’s finished by hand almost everywhere. I think it took three weeks to make this mask. I’m proud of it. But personally I don’t find anything difficult to make. This is just a challenge, because it’s my job. I’ve been working with the sewing machine since my childhood. I remember that at eight years old I began making clothes for dolls, I’d also make clothes for dolls of the girls living next door and even communion dresses. And my father said "well, go learn something else!". But I feel like it's something that comes from inside me.